Diagnoza i terapia odruchów pierwotnych

Terapia odruchów pierwotnych to metoda pracy wspierająca rozwój dziecka poprzez odpowiednio dobrane ćwiczenia ruchowe. Jej celem jest wspomaganie dojrzewania układu nerwowego oraz rozwijanie umiejętności potrzebnych w nauce, zabawie i codziennym funkcjonowaniu.

Odruchy pierwotne to automatyczne reakcje, które pojawiają się już w okresie życia płodowego i we wczesnym niemowlęctwie. Wraz z dojrzewaniem układu nerwowego większość z nich stopniowo wygasa.

Jeżeli niektóre odruchy pozostają aktywne dłużej niż jest to typowe, mogą współwystępować z trudnościami w rozwoju ruchowym, emocjonalnym lub poznawczym.

Terapia może być pomocna, gdy dziecko:

1. ma trudności z koncentracją i utrzymaniem uwagi,
2. szybko się rozprasza,
3. jest nadmiernie ruchliwe lub ma trudności z wyciszeniem,
4. ma problemy z nauką czytania i pisania,
5. nie lubi rysować lub pisze niechętnie,
6. ma trudności z koordynacją ruchową i równowagą,
7. często się potyka lub sprawia wrażenie niezgrabnego,
8. ma trudności z łapaniem i rzucaniem piłki,
9. prezentuje nieprawidłową postawę ciała,
10. ma obniżone lub wzmożone napięcie mięśniowe,
11. wykazuje nadwrażliwość na dźwięki, dotyk lub ruch,
12. ma trudności z organizacją ruchu i planowaniem czynności.